به نام خدا

أفضل نساء أهل الجنة

عن ابن عباس - مرفوعا - «  أفضل نساء أهل الجنة: خديجة بنت خويلد و فاطمة بنت محمد، و مريم بنت عمران، و آسية بنت مزاحم.»

رواه أحمد والترمذي بإسناد صحيح
قال الحافظ ابن حجر: هذا نص صريح قاطع للنزاع في تفضيل خديجة على عائشة لا يحتمل التأويل.

ابن عباس از پيامبر اکرم (ص) روايت می کند که فرمود:
برترين زنان اهل بهشت [چهار نفرند]:
خديجه دخت خويلد
فاطمه دخت محمد(ص)
مريم دخت عمران
آسيه دخت مزاحم
احمد بن حنبل و ترمذی با اسناد صحيح اين حديث را نقل کرده اند.
ابن حجر عسقلانی دانشمند بزرگ سنّی می گويد:
نصّ اين روايت نبوی به طور روشن و قطعی به اختلاف [اهل سنّت] در برتری خديجه بر عائشه پايان می دهد و به هيج وجه تأويل و توجيه نمی پذيرد.

مأخذ: اتحاف السائل بما لفاطمة من المناقب والفضائل ، مؤلف : زين الدين محمد المدعو بعبد الرؤوف بن تاج العارفين بن علي المناوي (متوفى : 1031هـ)

اجابت دعای امام علی(ع) نسبت به حسن بصری

در کتاب الخرائج والجرائح :آمده است:
امام علی (ع) حسن بصرى را ديدند که در دلوی وضو می گرفت،
به او فرمود: « أسبغ طهورک يا کفتى .» وضويت را کامل بگير، ای کفتی1(شيطان)
حسن بصری گفت: ديروز [ در جنگ جمل ] کسانی را کشتی که وضوی کامل می گرفتند.
امام فرمود : « وإنّک لحزين عليهم ؟» تو برای آنان اندوهگينی؟
گفت: آری.
امام علی(ع)فرمود : « فأطال الله حزنک .» پس خدا اندوه ترا طولانی گرداند.
أيّوب سجستانى گويد : همواره حسن را به شدّت اندوهگين می ديديم،
گويی از دفن دوستی بسيار صميمی بر می گردد، يا گويی خربنده ای است که الاغش گم شده است،
در اين باره از او پرسيديم،
گفت:« عمل فىَّ دعوة الرجل الصالح .» نفرين مرد صالح در من اثر کرده است.
 (موسوعة الامام علی (عليه السلام)، ج:11،ص:73)

به نام خدا

کم گوی و گزيده گوی

کم گوى و بجز مصلحت خويش مگوى          
چيزى که نپـــرسند تو از پيش مگوى

دادنــد دو گــوش و يـک زبـانت ز آغــاز         
 يعنى که دو بشنو و يکى بيش مگوى

+++++++

بد اصل گدا چو خواجه گردد نه نکوست
مغــــرور شود نداند از دشمن، دوست

گر دايــره ی کـــوزه ز گــوهـــر سـازنـد
از کوزه همان برون تراود که در اوست

(أفضل الدين محمد مرقي بن حسن (حسين)
کاشاني ، معروف به بابا أفضل )

(مشاهير شعراء الشيعة تأليف ،عبدالحسين الشبستري)

به نام خدا

پيامبر برای يک سفر که از مدينه خارج شد، علی(ع) را جانشين خود کرد!

أبو الحسن الرفاء به ابن رامين فقيه گفت:وقتی پيامبر (صلی الله عليه و آله) [برای غزوه ی تبوک] از مدينه خارج شد، کسی را جانشين خود نکرد؟

گفت: چرا! علی (ع) را جانشين خود نمود.

گفت :چرا به اهالی مدينه نگفت خودتان [سرپرست] انتخاب کنيد زيرا شما بر گمراهی اجتماع نمی کنيد؟

گفت : از نافرمانی و فتنه بر آنان می ترسيد .

گفت : اگر فسادی در بين آنان رخ می داد هنگام بازگشت آن را اصلاح می فرمود.

گفت : اين سخنی معتبر است .

گفت : آيا برای پس از مرگ خويش کسی را جانشين خود نمود؟

گفت : نه.

گفت: مرگ پيامبر از سفرش عظيم تر است؟ پس چگونه برای بعد از مرگ خويش بر امّت ايمن يافت آنچه را که در سفر از آن خوف داشت با اين که خود زنده و بر آنان مسلط بود؟ در اينجا ابن رامين به سخن ادامه نداد.( به اصطلاح عاميانه کم آورد!)
 (مناقب ال ابی طالب،ج:1،ص:258)

در کتاب المستطرف آمده است که معاويه روزی به جارية پسر قدامة گفت:
« ما کان أهونَک على قوْمک إذْ سمّوک جارية!» چقدر برای طايفه ات بی ارزش بوده ای که نام ترا " جارية " ( کنيز) گذاشته اند!
جاريه در جواب گفت: « ما کان أهونک على قومک إذ سمّوْک مُعاويَة و هي الأنْثى من الکلاب!» تو نيز چقدر برای قومت بی ارزش بوده ای که نام ترا معاويه گذاشته اند که به معنای مادّه سگ است.
معاويه گفت: « اسکتْ لا أمّ لک» ساکت باش بی مادر!
جاريه گفت: « أمّ لي ولدتْني » مادری دارم که مرا به دنيا آورده است.
آنگاه در ادامه گفت: به خدا سوگند دلهايی که با آن ترا دشمن می داريم هنوز در ميان سينه ها ی ما و شمشيرهايی که بدان با تو پيکار کرديم در دستمان است...
معاويه گفت:« لا أکثر الله في النّاس مثلک يا جارية» خدا مانند ترا در ميان مردم زياد نگرداند!
جاريه گفت: « قُلْ معْروفاً فإنّ شرّ الدّعاء مُحيطٌ بأهْله.» سخن خير بگو زيرا دعای شرّ به صاحبش احاطه دارد. ( المستطرف في کل فن مستظرف ـ الأبشيهي، ج :1،ص: 134)