افضليت عبادت در زمان غيبت از زمان حضور

واى بر ما از آن روزى که قرآن يا عترت را از ما بگيرند . گرفتن هر کدام گرفتن ديگرى هم هست ، زيرا اين دو از هم جدا نمى شوند: لن يفترقا نه در خارج و نه در اعتقاد حتى يردا علی الحوض ⁽⁶⁹³⁾؛ (تا اين که در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند.)تنها کسانى از حوض خواهند نوشيد که با قرآن و عترت با هم باشند، عده اى هستند که هميشه مؤ فقند، ولى بعضى مانند کودک يتيم بدون سرپرست هستند و به عمد و يا بدون عمد به هر جهت روى مى آورندن ، البته فى الجمله معذور هستند.⁽⁶⁹⁴⁾
بنابراين ، ممکن است به چنين شخصى گفته شود: راست مى گويى ، معذورى ، خيلى چيزها را نديدى و نمى دانى ، حق دارى ، چون در زمان غيبت به سر مى برى ، و از پدر روحانى و معنوى دستت کوتاه است که نتوانستى سلمان بشوى ، سلمانى که علّم علم الاول و الآخر.⁽⁶⁹⁵⁾؛ (به علم اول و آخر آگاه بود.) و فرمود که :
اذا ادرکتم سيد شباب آل محمد، فکونوا اشد فرحاً بقتالکم معه .⁽⁶⁹⁶⁾
وقتى زمان سرور جوانان آل محمد [امام حسين - عليه السلام ] را دريافت کرديد، بيشتر به جنگ کردن در رکاب او، شادمان شويد.
اما اين را چه مى کنى که فرمودند:
العبادة فى الغيبة افضل من الحضور.
عبادت در زمان غيبت ، از زمان حضور افضل است .
و نيز به اصحاب خود مى فرمود:
انتم اصحابى و اولئک اخوانى ، فواشوقا الى اخوانى ، آمنوا بسواد على بياض .⁽⁶⁹⁷⁾
شما اصحاب من هستيد و آنان برادران من هستند. چه قدر به ديدار برادرانم مشتاقم ، آنان که به سياهى بر سفيدى ايمان آوردند.⁽⁶⁹⁸⁾

مأخذ : ( در محضر آية الله بهجت،محمد حسين رخشاد، ج1، ص 331-332)