باسمه تعالي   
                        

درد دل دکتر سروش( زبان مقال و زبان حال)

درد دلي که برآمد از اعماق جان، از جانب دکتر عبد الکريم، حاج فرج خان، ابن أبي العوجاء  زمان.

 در يک واژه پردازي ناب که به جلوه آمد در سايت بازتاب، چندان که وي سخنور است کما کان.

گفت: " آن يکي رئيس فرهنگستان شد و آن ديگري فقيه شوراي نگهبان."1

و من معلّق مانده ام بين زمين و آسمان، با دلارهايي ناچيز از سازمان ديده بان.2

خون مي خورم از اينکه نداند بازيمان، ما عقلاي قوم بوديم و ملايان...!

پنبه شد با گذر اندکي از زمان، هر آنچه به سالها بافتم در حلقه ي کيان،

تبه شدند مرا جمله ي شاگردان: گنجي ، آغاجري ، حجّاريان.

افول کرد طالع بخت اصلاح طلبان.

و حاصل نداد در ايران آنچه هانتينگتون صهيونيست آورد به زبان در موج سوم دموکراسي و جز آن.

امان از فقيهان شيعه، امان. آنچه ما مي کشيم هست از ايشان،

حال چه بايد کرد؟ بايد نشانه رفت ريشه ي آنان!

هر چند نيستم به نتيجه خوش گمان،

ولي ما دلار مي گيريم، مديونيم، بايد کاري کنيم بهر اربابان.

ريشه ي فقيه از کجاست؟ امامان! ديگر به که بندند؟ به مهدي،  وليّ زمانشان.

حال که علّت را يافتيم بايد کنيم چاره ي آن.

من از ناحيه ي غرب  و شرق 3در ايران.

من همنوا با مخالفان در فرانسه و آلمان، آقا محسن کديور از اين سو در تهران.

تيشه بر داشته چون با وفا گماشته از ته زنيم هر آنچه شيعه کاشته،  تا فرو پاشد جمهوري اسلامي ايران، زهي خواب پريشان!

اگر در ردّ ما دليل آرند، هَو داريم، اگر هَومان کنند؟ بي عاريم.

گويم :" شما شيعيان هستيد جمله غاليان! چون معتقديد به ولايت امامان."

گويم:" ولايت امامان در تضادّ است با خاتميت رسولان."

هر چند در بسط تجربه ي نبوي زده ام پنبه ي آن، و خود نيستم آن را از معتقدان.

ولي براي خوشنودي ارباب مي گويم:

" پيغمبر خاتم نمي تواند منصب بدهد به ديگران که راه يابد به خاتميتش نقصان".

" پس از درگذشت خاتم رسولان، در همه چيز به خود وانهاده اند آدميان".

" ديگر نباشد هيچ دستي ازآسمان که آنان را برد دوان دوان".

" کسي نمي خواند در گوش آنان: تفسير درست دين چنين است و چنان".

پرسد چو کسي تو از کجا مي گويي؟                 گويم که ز تجربه ي نبوي ام گشت عيان

" که گفته نتوان عمل کرد به فتواي غير شيعيان؟"

" آري توان، چنان که من خود عاملم و مي دهم فتوا بدان."

 من درامامت مقلّد اقبالم از پاکستان، در مهدويّت گيرم از ابن خلدون خطّ و نشان، در شيعه گري پيرو آ کسروي ام.

يعني: هر آنچه عليه شيعه مي گويم، گشته تکرار بارها در دهان دگران.

توجّه: تدارک اين نوشته زماني صورت گرفت که اظهارات دکتر سروش در باب ولايت ائمه(ع) و جوابهاي آقاي بهمن پور در سايت بازتاب منتشر شده بود، نگارنده با همان شيوه مسجّع خود دکتر سروش اين سطور را تقرير نمود. ( د -ح - ص)