بسم الله الرحمن الرحيم

ويژگيهاى اخلاقى و تعليمى علامه طباطبائى «رحمة الله عليه»

بعضى از سجاياى آن حکيم متأله و مفسر متبحّر را نقل مى‏کنم تا اسوه اهل تحقيق و تأليف باشد:

1- مرحوم علامه «قدس سره» در نوشتارهاى خود عموما و تفسير شريف- الميزان- خصوصا نام کسى را در نقد و تحليل نظر او نمى‏بردند بلکه غالبا به جرح و تعديل اصل رأى و فکر توجه مى‏نمودند و مى‏فرمودند فکرها است که با هم برخورد دارند نه صاحبان افکار و محور قدح و مدح ايشان «انظر الى ما قال و لا تنظر الى من قال» بود.

2- ايشان در هنگام نقد و جرح يک نظر، حرمت صاحب نظر را حفظ مى‏نمودند و مقام انديشمند را گرامى ميشمردند و هرگز تعبيرى که تحقيرآميز باشد يا حکايت از علم زدگى ايشان بکند نداشتند مگر در مورد ضرورت از باب‏ «ردّوا الحجر من حيث جاء فان الشر لا يدفعه الا الشّر»(نهج البلاغه صبحى صالح،314)

3- ايشان با اينکه در مسائل عادى حضور ذهنى نداشتند ولى در مسائل عقلى عموما و مباحث تفسيرى خصوصا حضور ذهنى کامل داشتند و اين همان انصراف ممدوح است نه نسيان مذموم و اين نشانه همان آميختگى قرآن با گوشت و خون ايشان مى‏باشد چه اينکه در دوران بيمارى و بسترى افراد فراموششان شدند ولى اذکار را از ياد نبرد که نشانه استقرار ايمان است.

4- ايشان در تدريس فن شريف حديث حتما نام راويان را هر چند ضعيف بودند ذکر مى‏کردند و در هنگام قرائت متن حديث، سند را نيز ميخواندند که نام بزرگان و محدّثان احيا شود و ضمن اشاره به ضعف يک سند حرمت روات را رعايت ميکردند، و ديگر سجاياى حضرتش را از ياد نامه‏ها مى‏توان يافت.

5- دوره درس‏هاى کلاسيک حضرت استاد «قدس سره» از منطق شروع مى‏شد سپس به فلسفه و عرفان مى‏رسيد و سرانجام به قرآن و حديث که ميراث رسول اکرم صلى اللَّه عليه و آله است ختم ميشد و ارتحالش همانند زندگى پرثمرش تحرک تازه‏اى در جهان علم بوجود آورد گرچه او متذکر بود و راقم اين سطور ناسى يا متناسى «ذهب المتذکرون و بقى الناسون او المتناسون» نهج البلاغه. قم- جوادى آملى 26 شهريور 1363 21 ذيحجة
1404) ترجمه تفسير الميزان، مقدمه، ص: 32-31)

نظرات ديگران: نظر