به نام خدا

براي فهم قرآن امام  لازم است.

محمد بن يعقوب کلينى با اسناد خود از منصور بن حازم روايت مى‏کند که

گفت: به حضرت امام جعفر صادق عليه السلام عرض کردم: خداوند بزرگتر و والاتر است از آنکه به مخلوقاتش شناخته شود بلکه مخلوقات به خدا شناخته مى‏شوند،

 فرمود: راست مى‏گوئى.

عرض کردم: کسى که بشناسد که پروردگارى دارد سزاوار است آنکه موجبات رضا و غضب او را نيز بشناسد تا آنکه مرتکب عملى که موجب خشم‏اوست نگردد بلکه موجبات رضا و خشنودى او را بجاى آورد.و رضا و غضب او معلوم نمى‏شود مگر از راه وحى الهى که به خود او برسد يا از راه خبر دادن رسول از طرف خدا.

 بنابر اين کسى که وحى به او نرسد بايد به طلب پيغمبران برود و چون به آنان برخورد کرد مى‏داند که آنان از طرف خدا حجت‏اند و اطاعت آنها واجب.

و من به مردم گفتم: آيا مى‏دانيد که رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم از جانب خدا حجت‏بر بندگان اوست؟

 گفتند: آرى.

گفتم: در وقتى که رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم از دنيا رفت‏حجت‏بر بندگان خدا کيست؟

 گفتند: قرآن، و من چون در قرآن تامل کردم ديدم که کتابى است که با آن مرجى و قدرى و زنديق 1 که به خدا ايمان ندارد استدلال مى‏کنند و آيات قرآن را براى اثبات مدعاى خودشان بر عليه رقيبانشان شاهد و دليل مى‏آورند، و بنابر اين دانستم که قرآن به تنهائى نمى‏تواند حجت‏بر بندگان خدا باشد مگر به واسطه قيمى که عارف بر حقائق و اسرار و تاويلات کتاب خدا باشد.

اوست که از جانب خدا بر مخلوقاتش حجت است و آنچه را که او در معانى و تاويلات قرآن بگويد حق است.

بنابر اين به آنها گفتم: قيم قرآن کيست؟

 گفتند: ابن مسعود مى‏دانست قرآن را و عمر مى‏دانست و حذيفه مى‏دانست.

 گفتم: آيا تمام قرآن را مى‏دانست؟

گفتند: نه،

بنابر اين هيچکس را نيافتم که بگويند که تمام قرآن را بداند مگر على بن ابيطالب عليه السلام را.و چون مشکل و مجهولى در بين قومى باشد اين بگويد: نمى‏دانم و ديگرى بگويد: نمى‏دانم و ديگرى نيز بگويد: نمى‏دانم و ليکن يکى بگويد: مى‏دانم

 و در تمام مشکلات و مجهولات قرآن على مى‏گويد مى‏دانم، و مشکل را حل مى‏کند.

 پس بنابر اين فهميدم که على عليه السلام قيم قرآن است و اطاعت او بر امت واجب،

 او حجت‏ خداست‏ بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بر مردم و آنچه را درباره قرآن بگويد حق است.

حضرت چون اين استدلال را از من شنيدند فرمودند: خدا تو را رحمت کند. (اصول کافى‏: ج 1 کتاب الحجة ص 168،نيز رک امام شناسي:ج2)

1 - مرجى و جمعش مرجئه فرقه‏اى از اسلام هستند که مى‏گويند با ايمان هيچ معصيتى ضرر ندارد و با کفر هيچ طاعتى فائده ندارد.و آنها را مرجئه مى‏گويند چون معتقدند که خدا عذاب آنها را به تاخير مى‏اندازد.و قدريه کسانى هستند که جبرى مذهب يا تفويضى مذهب هستند، و زنديق کسى است که يا انکار خدا کند و يا دو مبدا خير و شر را قائل باشد.